Marian

geranium-oxonianum-hollywoodTijdens mijn zwangerschap ontwikkelde ik bekkeninstabiliteit en daarna is het snel bergafwaarts gegaan.

Talloze diagnoses en behandelingen volgden, wat niet kon voorkomen dat ik uiteindelijk in een rolstoel belandde. Omdat ik uiteindelijk toch vooruit moet, heb ik geleerd om pijn en vermoeidheid te negeren. Daar wordt het natuurlijk niet beter van, maar je moet toch wat.

Via een artikel over Ellen in de krant las ik over reflexintegratie. Gezien mijn historie was ik benieuwd of bij mij ook sprake zou kunnen zijn van niet geïntegreerde reflexen. Dat zou mijn forse sensorische integratiestoornis kunnen verklaren.

De reflexintegratie bij Ellen heb ik als zeer fijn en ook intensief ervaren. Inderdaad constateerde zij dat er nog reflexen actief waren. Ik vond het bijzonder om te voelen hoe anders mijn benen en voeten reageerden. Ik had een been dat ik wel kon gebruiken, maar dat niet werkte zoals dat moest en waar ik niet op kon vertrouwen. Dat vond de ‘deskundigen’ vreemd. Hierdoor werd jarenlang een beroep gedaan op doorzetten. Ik denk dat mijn fysieke revalidatie destijds ook vastliep op wat Ellen met deze (nieuwe) visie constateert.

Daarna viel voor mij het kwartje pas echt: Als de basis als kind niet goed werkt, kan je als volwassene niet teruggrijpen op bestaande functies om de revalidatie goed op te pakken. Enkele dagen na onze afspraak kwam daardoor veel oude emotie los: de impact van jarenlang onbegrip bij artsen kwam in alle hevigheid los. Dat vroeg tijd om weer te stabiliseren.

Ik vind het bijzonder om te ervaren hoe diepgaand deze nieuwe therapie werkt. Het heeft me in ieder geval de bevestiging gegeven van wat ik al wist maar wat jarenlang niet bewezen kon worden. Dat geeft lucht. Hiermee heb ik een belangrijk inzicht in handen om meer vrede te vinden in mijn situatie en de grenzen van mijn lichaam werkelijk te gaan respecteren.

 

Terug